Ένα άρθρο που επιχειρεί να επαναφέρει, στην ταραγμένη των Ελλήνων διάνοια, μια σχετική τάξη:

10 δυσάρεστες αλήθειες, του Φώτη Γεωργελέ

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/488/edito-488

1. Στην προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ είχαν εμφανιστεί κάποιοι εκπρόσωποι των ομολογιούχων για να αποδοκιμάσουν τον Βενιζέλο. Επειδή με το PSI «κουρεύτηκαν» τα ομόλογα του δημοσίου που κατείχαν και έχασαν σημαντικό μέρος της περιουσίας τους. Την επόμενη μέρα οι ομολογιούχοι με τα πανό τους επευφημούσαν τον Α. Τσίπρα στην προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος ζητάει τη διαγραφή του χρέους. Ήταν ένα ενδεικτικό παράδειγμα του παραλογισμού που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία ακόμα και σήμερα. Θέλουμε να διαγραφεί το χρέος μας, να μη δώσουμε φράγκο στους «τοκογλύφους». Αλλά είμαστε φυσικά αντίθετοι και διαδηλώνουμε όταν διαγράφεται το χρέος που κατέχουν 15.000 Έλληνες ομολογιούχοι, τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία, το ΙΚΑ, οι ασφαλιστικές εταιρείες. Ακόμα και οι τράπεζες, γιατί εκεί έχουμε τις καταθέσεις μας. Είμαστε σύμφωνοι αν χάσουν τα λεφτά τους οι αντίστοιχοι Ευρωπαίοι καταθέτες και συνταξιούχοι. Αρκεί να μην είμαστε εμείς και όποιος άλλος ας είναι. Αυτό στην Ελλάδα ονομάστηκε αριστερή και πατριωτική πολιτική. Στον υπόλοιπο κόσμο λέγεται παρασιτισμός. Δυστυχώς στον αληθινό κόσμο δεν μπορείς συνέχεια να πουλάς τρέλα, όπως πουλάς στις τηλεοπτικές εκπομπές της χώρας μας.

2. Οι ηρωικοί αγώνες για το χρέος είναι το θέμα που διαχωρίζει τους πραγματικούς πατριώτες από τους «υποτελείς» και τους «δοσίλογους». Λένε οι απατεώνες. Τίποτα δεν μας έχει συμβεί προς το παρόν εξαιτίας του χρέους. Είναι φυσικά σοβαρό ζήτημα. Όταν το αποπληρώνουμε είναι καλύτερο να δίνουμε λιγότερα τοκοχρεολύσια παρά περισσότερα. Αυτό όμως είναι μια διαδικασία που θα κρατήσει δεκαετίες. Έχουν αλλάξει οι όροι ήδη, ξανά και ξανά, θα ξανά αλλάξουν τον Σεπτέμβρη και θα αλλάξουν πολλές φορές ακόμα. Στην πραγματικότητα αυτό το χρέος θα το αποπληρώσουν τα παιδιά των παιδιών μας. Ο Μπλερ, πριν λίγα χρόνια, ξόφλησε το χρέος της Αγγλίας από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά δηλαδή από έναν αιώνα. Πριν κάποια χρόνια εμείς πληρώναμε ακόμα τα χρέη του 1800. Όλη αυτή η συζήτηση είναι παραπειστική για να κρύψει τα πραγματικά προβλήματα. Το χρέος ήδη έχει μειωθεί με την πτώση των επιτοκίων και την επιμήκυνση του χρόνου της εξόφλησης. Και θα μειωθεί κι άλλο. Ήδη σήμερα πληρώνουμε δόσεις τα μισά απ’ όσα πληρώναμε το 2009, προ κρίσης. Θυμάσαι κανένα κόμμα, κανένα μέσο ενημέρωσης, να μιλάει τότε για το χρέος και τις δόσεις που πληρώναμε κάθε χρόνο; Τότε όλοι απλώς ήθελαν να δανείζονται περισσότερο.

3. Η συζήτηση για το χρέος έχει στόχο να κρύψει ότι κάποιοι, κάθε μέρα, ζουν καλύτερα εις βάρος σου. Το πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε 4 χρόνια δεν ήταν το χρέος, ήταν το έλλειμμα. Ότι χρειαζόμαστε δηλαδή δανεικά κάθε χρόνο για να ζούμε και δανεικά πια δεν υπάρχουν. Ούτε ένα ευρώ δεν έχουμε ακόμα δώσει για την εξόφληση του χρέους. Αφού ακόμα δανειζόμαστε, μέχρι τώρα που υποτίθεται ότι έχουμε πια πρωτογενές πλεόνασμα. Αφού είχαμε έλλειμμα, πώς να εξοφλήσουμε χρέος; Προσθέταμε κι άλλο μέχρι πέρυσι. Η λιτότητα που υπέστη η ελληνική κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με το χρέος. Έχει με την ανάγκη να προσαρμόσουμε το κόστος του κράτους στα έσοδά του, αφού πια δεν μας δανείζανε. Όσοι μιλάνε μόνο για χρέος και το συσχετίζουν με τη λιτότητα θέλουν να κρύψουν ότι η λιτότητα η δική σου οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί υπεράσπισαν και διατήρησαν τα δικά τους έσοδα εις βάρος σου.

4. Πληρώνουμε για τη σωτηρία των τραπεζών. Είναι επίσης ψέμα για τους ίδιους με τους προηγούμενους λόγους. Δεν πληρώσαμε τίποτα για τις τράπεζες, δεν υποστήκαμε καμία λιτότητα για τις τράπεζες. Τις «σώσαμε» με ξένα δάνεια για να διατηρήσουμε ανέπαφες τις καταθέσεις μας. Αλλιώς έπρεπε να μη τις «σώσουμε», όπως μας συμβούλευαν οι πολύ «αντισυστημικοί» αγωνιστές και να γίνουμε δηλαδή Κύπρος. Να χάσουμε τις καταθέσεις μας. Ηρωικά. Όμως ούτε και σ’ αυτό συμφωνούσαν. Αυτό που προπαγάνδιζαν στην Ελλάδα ήταν «κακό» όταν συνέβη στην Κύπρο. Στην πραγματικότητα, το «αντιμνημονιακό μέτωπο» δεν έχει καμία λογική και καμία γραμμή. Λέει μόνο τα ευχάριστα αδύνατα. Πάντα να πληρώνει κάποιος άλλος. Στην πραγματικότητα η διάσωση των τραπεζών ίσως είναι το μόνο πράγμα που δεν θα επιβαρύνει το χρέος. Όπως φαίνεται ήδη το κράτος παίρνει τα λεφτά του πίσω, ιδιωτικοποιώντας τις σιγά-σιγά πάλι.

5. Οι φόροι έχουν τσακίσει τους Έλληνες. Είναι αλήθεια, όμως αυτοί που το λένε αυτό είναι εκείνοι ακριβώς που με την πολιτική τους οδηγούν στην υπερφορολόγηση. Γιατί είμαστε αντίθετοι στους φόρους; Αυτό το κράτος που έχουμε δεν είναι αυτό που μας αρέσει; Δεν θέλουμε αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας, του Ελληνικού. Δεν θέλουμε την ιδιωτικοποίηση των μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων. Δεν θέλουμε την κατάργηση των χιλιάδων άχρηστων φορέων, εταιρειών, ιδρυμάτων, οργανισμών που στοιχίζουν 7 δις το χρόνο σε γραφειοκρατία, όσο ένα μνημόνιο, τη διπλάσια από άλλες χώρες της Ευρώπης. Δεν θέλουμε την κινητικότητα των ΔΥ, τη μετακίνησή τους δηλαδή σε πραγματικές θέσεις εργασίας και όχι σε αργομισθίες. Δεν θέλουμε την αξιολόγηση, δεν θέλουμε να λειτουργήσουν τα πειθαρχικά για να απομακρύνουν τους επίορκους. Τότε γιατί παραπονιόμαστε; Αυτό το κράτος τόσο κοστίζει. Τι είναι οι φόροι; Δεν είναι το κόστος του κράτους, αυτά που πληρώνει η κοινωνία για να χρηματοδοτεί τα έξοδα του κράτους; Αυτοί που δεν θέλουν να αλλάξουν οι δομές του γραφειοκρατικού κράτους είναι εκείνοι που επιβάλλουν την υπερφορολόγηση. Δυστυχώς, άλλη αριθμητική δεν έχει εφευρεθεί ακόμα. Αν πιστεύουμε ότι οι φόροι είναι πολλοί, τότε πρέπει να μειωθεί το κόστος του κράτους. Αν μας αρέσει και υπερασπιζόμαστε το κράτος όπως έχει δεν πρέπει να παραπονιόμαστε για τους φόρους.

6. Οι συντηρητικές δυνάμεις της χώρας δεν απασχολούνται με όλα αυτά τα πεζά πράγματα, τους αριθμούς, την απλή αριθμητική. Δεν υπάρχουν μόνο οι αριθμοί, υπάρχουν και οι άνθρωποι, λένε ποιητικά. Όπου ακούς πολλή ποίηση κάποιος σε κλέβει. Γι’ αυτό παίρνουν διαζύγιο από τα μαθηματικά, παίρνουν διαζύγιο από την κοινή λογική. Οι «άλλοι», οι «ξένοι», οι «Ευρωπαίοι γκάνγκστερ» θα μας διαγράψουν το χρέος, θα μας χαρίσουν δηλαδή τα λεφτά τους. Μετά θα συνεχίζουν να μας δανείζουν, ώστε να μην υποβληθούμε στην «αντιλαϊκή λιτότητα», να μην αλλάξει δηλαδή το επίπεδο ζωής που είχαμε το 2009. Να μας δώσουν δηλαδή κι άλλα λεφτά. Τέλος, αν είναι δυνατόν με ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, να μας δώσουν και μια «μη δανειακή χρηματοδότηση», για να κάνουμε επενδύσεις. Να μας δώσουν δηλαδή κι άλλα λεφτά. Αν συνοψίσεις όλα όσα λένε γύρω μας αυτά τα 4 χρόνια, αν μπορέσεις να αφαιρέσεις τις κραυγές για αποικίες, προδότες, υποτελείς, τοκογλύφους, το μόνο που μένει είναι μια λέξη: Λεφτά. Να μας δίνετε συνέχεια λεφτά, κι άλλα λεφτά, πιο πολλά λεφτά. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που κάποιοι έχουν βαφτίσει τη ζητιανιά επαναστατικό δικαίωμα.

7. Γιατί όλοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, συνδικαλιστές και καθεστωτικά Μέσα, επιτίθενται με τόση μανία στον Σόιμπλε που «ασκεί ιταμούς εκβιασμούς»; Γιατί λέει την αλήθεια. Λέει ότι δεν έχετε λύσει το πρόβλημα, είσαστε ακόμα σε κίνδυνο αν δεν κάνετε ό,τι πρέπει. Έχει δίκιο, γιατί μηδενίσαμε το έλλειμμα πράγματι. Αυτό όμως δεν επετεύχθη επειδή μειώσαμε όσο έπρεπε τα κόστη του κράτους, ούτε γιατί αυξήσαμε την παραγωγή, δηλαδή τα έσοδά μας. Επετεύχθη με την υπερβολική φορολόγηση. Και για να διατηρηθεί αυτή η κατάσταση του ίσα βάρκα ίσα νερά ισοζυγίου χρειάζεται να συνεχιστεί αυτή η υπερφορολόγηση. Είναι όμως αυτό δυνατόν; Ήδη οι φόροι δεν πληρώνονται, κάθε μήνα προστίθενται 1 δις ανεξόφλητοι φόροι. Ήδη τα ασφαλιστικά ταμεία παρουσιάζουν πάλι ελλείμματα παρά τις μειώσεις. Τι θα γίνει; Θα μπουν κι άλλοι φόροι; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά μόνο ριζικές αλλαγές, μείωση στο κόστος της γραφειοκρατίας, απελευθέρωση της παραγωγής, άνοιγμα των αγορών. Αλλά αυτά δεν θέλει να τα κάνει κανένας, ούτε η κυβέρνηση ούτε πολύ περισσότερο η συντηρητική αντιπολίτευση. Γι’ αυτό δεν υπάρχει άλλη διέξοδος παρά μόνο φόροι. Αν έχεις προσέξει και η ηρωική αντιπολίτευση, όταν στριμώχνεται, για φόρους μιλάει κι αυτή. Για «αναγκαστικές εσωτερικές δανειοδοτήσεις», για «έκτακτες εισφορές» στα εισοδήματα των 20.000, για «χρησιμοποίηση των καταθέσεων στις τράπεζες για αναπτυξιακούς σκοπούς». Δεν έχουν τίποτα άλλο στο μυαλό τους παρά μόνο την αφαίμαξη της κοινωνίας μέχρι θανάτου. Για να διατηρήσουν το πελατειακό κράτος ανέπαφο.

8. Έχω δυσάρεστα νέα. Θα φτωχύνουμε. Ακόμα και σήμερα, 5ο χρόνο μνημονίων, είμαστε σε πολύ καλύτερο βιοτικό επίπεδο από τουλάχιστον 15 χώρες από τις 28 της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όσο κι αν φωνάζουμε για «γενοκτονίες» και «ανθρωπιστικές καταστροφές», κανείς δεν μας ακούει. Κανείς δεν πρόκειται να μας χαρίσει λεφτά για να ζούμε εμείς καλύτερα απ’ αυτόν. Η παραγωγική μας ανάπτυξη ούτε τώρα δεν δικαιολογεί το επίπεδο ζωής μας. Αν δεν αναπτύξουμε τις δυνατότητες αυτής της χώρας, αν δεν ξεπεράσουμε θετικά το πρόβλημα, θα φτωχύνουμε κι άλλο. Όσοι απατεώνες λένε ότι θα συμβούν θαύματα επειδή θα χτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι, θα διαπραγματευτούν ηρωικά, και άλλα τέτοια τραγελαφικά, απλώς κοροϊδεύουν τον κόσμο. Κανείς δεν θα πληρώνει εσαεί την Ελλάδα. Ό,τι πλούτος θα ’ρθει σ’ αυτή τη χώρα, θα ’ρθει μόνο από τη δουλειά των κατοίκων της. Και δεν θα έρθει κανένας, αν επιμένουμε να διατηρούμε τις ίδιες οικονομικές, κρατικές, κοινωνικές δομές.

9. Κανείς σε όλο τον πλανήτη δεν λέει όσα ακούγονται κάθε μέρα στα ελληνικά καφενεία πολιτικά και μιντιακά. Ακόμα και όσοι ζητούν αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη μιλάνε για περισσότερες επενδύσεις, για νομισματική χαλάρωση, ώστε να αναθερμανθεί η οικονομία της Ευρώπης. Αλλά επενδύσεις εδώ δεν γίνονται όχι γιατί δεν υπάρχουν λεφτά. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν άπειρα λεφτά στον κόσμο που θέλουν να επενδυθούν στο ασφαλές περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά δεν προτιμούν την Ελλάδα γιατί το γραφειοκρατικό, κλεπτοκρατικό σύστημα τους αποτρέπει. Ακόμα και όσα λεφτά μάς δίνει ήδη η Ευρώπη με τα διάφορα ΕΣΠΑ και προγράμματα ανεργίας σπαταλώνται, εξαφανίζονται αδιαφανώς σε κρατικές, συνδικαλιστικές, γραφειοκρατικές τρύπες, σε διορισμούς στο δημόσιο και επιδιορθώσεις μητροπολιτικών ναών. Και το φτηνό ευρώ δεν θα βοηθήσει γιατί για να ευνοηθούν οι εξαγωγές πρέπει πρώτα να έχεις εξαγωγές. Όλες οι προοδευτικές προτάσεις που ακούγονται στην Ευρώπη δεν αφορούν την Ελλάδα. Γιατί προϋποθέτουν ότι η Ελλάδα θα αλλάξει και θα εναρμονιστεί με την Ευρώπη, αυτό δεν το διαπραγματεύεται κανείς Ευρωπαίος οποιουδήποτε πολιτικού χρώματος. Όλες οι ωραίες φράσεις και οι ασαφείς διατυπώσεις που επαναλαμβάνουν οι εδώ πολέμιοι της Ευρώπης δήθεν προοδευτικά, περί «ευρωομολόγου» και «αμοιβαιοποίησης χρέους», προϋποθέτουν φυσικά την ενοποίηση πρώτα των ευρωπαϊκών συστημάτων: φορολογικών, ασφαλιστικών, μισθολογικών. Υπάρχει περίπτωση κανείς Σλοβάκος, Πορτογάλος, Πολωνός, Τσέχος, Βέλγος, Ιρλανδός να αναλάβει τα ελληνικά χρέη, να πληρώνει για τις ελληνικές φοροαποφυγές μεγάλων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας; Για τις πρόωρες συντάξεις στα 50; Για τις κομματικές προσλήψεις χωρίς αξιολόγηση και χωρίς έλεγχο; Είναι αστείο, αυτοί που υπερασπίζονται την «ελληνική ιδιαιτερότητα», δηλαδή το χρεοκοπημένο σύστημα, παριστάνουν δήθεν τους υπερασπιστές της προοδευτικής Ευρώπης. Αυτοί που αρνούνται να συμμορφωθούν σε οποιονδήποτε ευρωπαϊκό κανόνα. Ο «προοδευτικός ευρωσκεπτικισμός» τους είναι ένα απλό φύλλο συκής για να κρύψουν την υπεράσπιση του παρασιτικού συστήματος που τους τρέφει.

10. Χωριστήκαμε 4 χρόνια σε «αντιμνημονιακούς», δηλαδή πολύ συντηρητικούς, και σε απλώς συντηρητικούς που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι τα «μνημόνια» είναι μονόδρομος, ότι τα επιβάλλει η Ευρώπη. Η Ευρώπη δεν μας επέβαλε τίποτα. Η υποχρέωσή μας ήταν να μην έχουμε πια ελλείμματα, να μη ζητάμε καινούργια δανεικά. Το ότι μηδενίσαμε τα ελλείμματα διαλύοντας τον παραγωγικό ιστό της χώρας για να διασώσουμε το πελατειακό κράτος ήταν δικιά μας επιλογή. Δεν ήταν μονόδρομος. Σε αυτό το παιχνίδι, κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις έπαιζαν το ρόλο του «καλού και του κακού μπάτσου». Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Και οι στόχοι ήταν οι ίδιοι. Αλλά και η κοινωνία μας δεν ήταν καθόλου αθώα σ’ αυτό το παιχνίδι. Κανείς δεν κοροϊδεύεται τόσα χρόνια αν δεν θέλει να κοροϊδευτεί. 30 χρόνια πλαστής ευημερίας μάς έκαναν να μην μπορούμε να πιστέψουμε ότι δεν ήταν φυσιολογικός ο τρόπος που ζούσαμε μέχρι το 2009. Ότι οφειλόταν στην κατανάλωση των ξένων χρημάτων. Πιστέψαμε ότι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι, κοροϊδεύοντας τους ξένους και παριστάνοντας τα κακομαθημένα παιδιά. Το χειρότερο, πιστέψαμε ιδιοτελώς ότι θα συνεχίσουμε έτσι, φορτώνοντας τα βάρη σε κάποιους άλλους, στους ασθενέστερους συμπολίτες μας. Δεν γίνεται. Δεν πρόκειται να συμβεί. Θα αλλάξουμε ή θα φτωχύνουμε. Δεν χρειάζεται να είναι οικονομολόγος κανείς. Οι Έλληνες είναι εξωστρεφής λαός, όλοι έχουν πάει έξω, είναι στο ίντερνετ, ξέρουν πολύ καλά τι γίνεται στις άλλες χώρες. Υπάρχει καμία χώρα της Ευρώπης που να λειτουργεί έτσι όπως η Ελλάδα;

Συμπληρώθηκαν 4 χρόνια μνημονίου και μπαίνουμε στο πέμπτο, και έβδομο χρόνο ύφεσης. Είναι ένα τέλος μιας περιόδου. Αυτό το καλοκαίρι ας σκεφτούμε ήρεμα τι σήμαιναν όλες αυτές οι κραυγές για δικτατορίες, αποικίες, προδότες, δοσίλογους, τοκογλύφους και υποτελείς της Μέρκελ. Και γιατί όλοι προσπαθούν τώρα να τις κάνουν να ξεχαστούν. Ας σκεφτούμε τώρα ότι κάψαμε τις πόλεις μας, καταστρέψαμε τον τουρισμό, βάλαμε τη βία και τη ρητορική του μίσους στη ζωή μας, χάσαμε συνανθρώπους μας, η μόνη χώρα που είχε νεκρούς από την κρίση, μιλήσαμε για εμφύλιο. Ας σκεφτούμε ότι όλο αυτό το διάστημα προσπαθούσαμε να συντηρήσουμε το παλιό σύστημα, να γυρίσουμε τα πράγματα πίσω, να μην αλλάξουμε. Την ώρα που έπρεπε να αλλάξουμε τα πάντα. Και ας γυρίσουμε τον Σεπτέμβριο πιο ώριμοι. Είναι δυσάρεστο να παραδεχτείς τα δικά σου λάθη, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν θα αλλάξει η χώρα αν δεν αλλάξουμε οι ίδιοι. Και μια χώρα δεν αλλάζει ποτέ με φθόνο, με επιθετικότητα, με μίσος, με ολοκληρωτικές θεωρίες του προηγούμενου αιώνα, με στοχοποίηση όποιου σκέφτεται διαφορετικά. Μια χώρα αλλάζει όταν οι πολίτες της είναι ανοιχτοί, δημιουργικοί, άφοβοι, με αυτοπεποίθηση, με γενναιοδωρία, με περιέργεια, με επιθυμία να δοκιμάσουν το διαφορετικό, να πειραματιστούν, να δημιουργήσουν. Καλό καλοκαίρι.

Μονάδες Ημερήσιας Νοσηλείας (MHN).

 Ένα θλιβερό ιστορικό και μια (πιθανώς) ευτυχής κατάληξη.

Όλες οι χώρες που βρίσκονται μπροστά από εμάς στις παροχές υγείας έχουν, από δεκαετίας περίπου, θεσπίσει τη λειτουργία μονάδων όπου μπορούν, κάτω από αυστηρές προδιαγραφές, να επιτελούνται επεμβάσεις που δεν απαιτούν γενική αναισθησία. Η πρακτική αυτή αποδείχθηκε πως ελαττώνει σοβαρά το κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών αλλά, πέραν αυτού, βελτιώνει, τη συναισθηματική-ψυχική διάθεση του ασθενούς, τις ποιότητες των παρεχόμενων ιατρικών πράξεων και ελαχιστοποιεί τις επιπλοκές που επισυμβαίνουν από την παραμονή σε νοσοκομειακούς χώρους (ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις κλπ).

Η χώρα μας, δέσμια συμφερόντων αλλά και φοβικών κοινωνικών αντανακλαστικών, δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει τις εξελίξεις και προσκολλήθηκε σε ένα σύστημα όπου τα κοστολόγια συνεχώς εκτοξεύονταν προς τα πάνω, αρνούμενη να δεχθεί νέες, επί του θέματος, προτάσεις.

Η έλευση της Τρόικας ανακίνησε τα πράγματα και έτσι, πριν 3,5 περίπου χρόνια και επί υπουργού υγείας του κου Λοβέρδου, έγινε νόμος του κράτους η λειτουργία των ΜΗΝ (Μονάδων Ημερήσιας Νοσηλείας). Διάταξη όμως του νόμου που ψηφίστηκε προέβλεπε πως αυτός θα τεθεί σε ισχύ έπειτα από προεδρικό διάταγμα και σχετική υπουργική απόφαση που θα όριζαν τις προδιαγραφές λειτουργίας των μονάδων αυτών. Τα σχετικά αυτά διατάγματα, πιθανότατα μετά από επιτυχείς αρνητικές παρεμβάσεις των θιγομένων μερών (κλινικαρχών, κρατιστών κλπ), και παρά τις θετικές πιέσεις των συνδικαλιστικών ιατρικών οργάνων (Ιατρικοί Σύλλογοι, Κολέγια ενδιαφερομένων ειδικοτήτων κλπ) προς τους εκάστοτε υπουργούς υγείας, ποτέ δεν εκδόθηκαν. Έτσι, παρά τις εκάστοτε θετικές υπουργικές διαβεβαιώσεις, ο νόμος κατέστη πρακτικά ανενεργός, η Ελλάδα δεν περιόρισε, ως όφειλε, τα κοστολόγια υγείας και οι κλινικές συνέχιζαν ενδόξως να διεκπεραιώνουν κάθε μικροεπέμβαση στους χώρους τους.

Εδώ θα πρέπει να τεθεί υπ' όψη των αναγνωστών πως, σύμφωνα με γνωμοδότηση συνταγματολόγου, η μή εφαρμογή από το κράτος εψηφισμένου νόμου, εγείρει δικαίωμα αποζημίωσης από τα ενδιαφερόμενα μέρη.

Πριν από δυο χρόνια, το Ελληνικό Κολέγιο Οφθαλμολογίας (μια και η ειδικότητα που άμεσα ενδιαφέρεται για τις ΜΗΝ είναι η Οφθαλμολογία) ζήτησε και έλαβε, από τον καθηγητή οικονομικών της Υγείας στην Ανώτατη Σχολή Δημόσιας Υγείας κο Κυριόπουλο, μελέτη που αποδείκνυε πως το κέρδος του κρατικού προϋπολογισμού από την θεσμοθέτηση των ΜΗΝ θα ξεπερνούσε κατά πολύ τα 200 εκατομ. Ευρώ ετησίως.

Πριν από 1,5 χρόνο, εγώ προσωπικά, έδωσα στα χέρια του κου Reichenbach, επιστολή που εξέθετα όλο αυτό το ιδιάζον ιστορικό.

Τελικά, η θεσμοθέτηση των ΜΗΝ πέρασε ως προαπαιτούμενο των απαιτήσεων της Τρόικα με αποτέλεσμα πριν από 3 μήνες να επανεγκριθεί (αν τούτο μπορεί σοβαρά να αποτελεί δόκιμη πολιτική πρακτική) εκ νέου από το κοινοβούλιο και, προς τιμήν του, ο απελθών υπουργός υγείας κος Γεωργιάδης, υπέγραψε τελικά και τις προδιαγραφές λειτουργίας των ΜΗΝ. Έτσι η Ελλάδα μπήκε και αυτή στην ομάδα των χωρών που επωφελούνται από τις μοντέρνες ιατρικές πρακτικές και μπορούν να αξιοποιήσουν κάθε νέο τεχνολογικό ιατρικό επίτευγμα.

Η θεσμοθέτηση των ΜΗΝ, πέρα από τα προαναφερθέντα οφέλη, έρχεται να συνδράμει ώστε να ξεκινήσει ένας σοβαρός τομέας παραγωγής οικονομικού οφέλους για τη χώρα μας. Ο τομέας του Ιατρικού Τουρισμού από τον οποίο επωφελούνται, εδώ και χρόνια, όμορες χώρες με συναρπαστικά αποτελέσματα.

Στο σημείο αυτό η πολιτεία καλείται να δημιουργήσει εκείνον τον μηχανισμό εποπτείας και ελέγχου των ποιοτήτων (επιστημονικών και περιβάλλοντος) αλλά και της συνεπούς εφαρμογής τους, προς πάσα κατεύθυνση (Δημόσια Νοσοκομεία, Ιδιωτικές Κλινικές, ΜΗΝ κλπ), ώστε να αποτραπούν οι κίνδυνοι που εμπεριέχονται αν όλοι αυτοί οι χώροι αφεθούν χωρίς επιστασία.

Καταλήγω λέγοντας πως η επιτυχία μιας νέας πρότασης έγκειται στην ικανότητά του να αφομοιώνει με επιτυχία νέες ιδέες και τεχνικές, να εφαρμόζει συστήματα διοίκησης ανταγωνιστικά, να βελτιώνει τις παρεχόμενες υπηρεσίες και να επιτυγχάνει αυξήσεις κερδοφορίας. Σήμερα, με την καθημερινή βελτίωση της τεχνολογίας αλλά και την σοβαρή ενημέρωση πάνω στις αντίστοιχες λειτουργικές διαδικασίες, που μονάδες ΜΗΝ άλλων χωρών εφαρμόζουν, όλα τούτα μπορούν να επιτευχθούν.  

Ανάξιοι της τραγωδίας; του Κώστα Χατζηαντωνίου. Δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Παρά το ότι το άρθρο είναι αρκετά παλιό (4/12), δεν χάνει τη φρεσκάδα και τη σημασία του

 Το νεοελληνικό αδιέξοδο (περί αυτού πρόκειται), το οποίο καλείται να αντιμετωπίσει η παρούσα γενιά, θα μπορούσε να φωτιστεί καλύτερα αν ήμασταν άξιοι να το ζήσουμε ως τραγωδία. Ένα ιστορικό δράμα όμως, για να λάβει νόημα τραγωδίας απαιτεί, πέρα από τη σιωπή του θεού και την ανεξιχνίαστη (προσώρας βέβαια) δίκη, και ένα ελάχιστο πάθους των πρωταγωνιστών της για αυτογνωσία. Το χειρότερο στοιχείο της κατάρρευσης που σήμερα εκτυλίσσεται, φαίνεται πως είναι η πρόδηλη ανικανότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων όχι φυσικά να αναχθούν οι ίδιοι σε ήρωες τραγωδίας αλλά ούτε καν να αποδεχθούν τα αίτια και τα αιτιατά αυτής της κατάρρευσης. Αν όμως το τραγικό είναι κάτι μοιραίο ή εν πάση περιπτώσει πιθανό στη ζωή, η συνειδητοποίησή του είναι το ακριβό, το μόνο προνόμιο που θα αποκάλυπτε πως αυτό το σκοτεινό, απειλητικό ενδεχόμενο, αυτό το ανεξήγητο και απρόσιτο που λαμβάνει μορφή και αφορά όλους μας, δεν θα αντιμετωπιστεί αν δεν δοθεί έστω και τώρα απάντηση στο μείζον ερώτημα «ποιοι είμαστε». Ερώτημα που συστηματικά παρακάμπτεται επί δεκαετίες, από τη δημαγωγία της δεξιάς και της αριστεράς που ζουν ακόμη τοκίζοντας εμφύλια πάθη.

Ένα ερώτημα δεν υπάρχει για να απαντά απλώς στην περιέργεια ή στην όρεξη για γνώση. Υπάρχει για να φωτίζει κι ένα πεπρωμένο. Αυτό είναι ο αποχρών λόγος του δράματος των ημερών που ορίζεται από το τέλος του καταναλωτισμού, της ιδεολογίας δηλαδή που υπήρξε το πεδίο της μεταπολιτευτικής εθνικής συμφιλίωσης. Καλύπτοντας την αγωνία του ερωτήματος «ποιοι είμαστε» με διαρκή συμπόσια, μετατρέψαμε κάθε «ιερό» κείμενο σε θεατρικό έργο. Το αισθητικά και ηθικά υψηλό θεωρήθηκε ακαδημαϊσμός (την ώρα μάλιστα που οι ακαδημαϊκοί για να αποπλύνουν το άγος της συνεργασίας με τη δικτατορία έδιναν γη και ύδωρ στην ευτέλεια) ενώ η αλήθεια έγινε μια καταπιεστική πολυτέλεια. Ελεύθερος άνθρωπος θεωρήθηκε ο ανεύθυνος άνθρωπος και η εθνική μας μοίρα τυραννικός προκαθορισμός. Η πλάνη που παραμόνευε τον άνθρωπο της Μεταπολίτευσης (πως τάχα ήταν ελεύθερος) τον έσπρωχνε στην τραγωδία. Σ’ αυτήν που ακόμη δεν μπορεί να δει. Ίσως γιατί από καιρό η τραγωδία του πεπρωμένου της ευγένειας και το πνεύμα του Όχι έχουν δώσει τη θέση τους στον αστικό δόλο και στο νεύμα του Ναι. 

Δεν θα προσέφεραν τίποτα αυτές οι διαπιστώσεις αν δεν γινόταν εξίσου καθαρό πως οι προφητείες των αντιδραστικών που εμφανίζονται σαν ετυμηγορίες και περισφίγγουν τη ζωή μας, εντοπίζοντας απλώς την ενοχή σε κάποιους ολίγιστους πολιτικούς, είναι εξίσου αδιέξοδες αφού καλλιεργούν την ιδέα του αποδιοπομπαίου τράγου ή του «από μηχανής θεού» που μόνο ψυχολογικές εκτονώσεις του πλήθους μπορούν να κεράσουν. Το αίτημα για αξιοπρέπεια και ποιότητα δεν υπηρετείται με ύβρεις και βλέμματα μίσους στους Απέναντι αλλά με την τραγική συναίσθηση για την ενοχή της ύπαρξης. Με την αναγνώριση πως ο ελληνικός κόσμος είναι ο κόσμος της τραγωδίας. Καμιά φυγή ή παρηγοριά δεν θα χαρίσει τη λύτρωση παρά μόνο η συνειδητοποίηση πως αντίκρυ στο Υψηλό και στο Υπέροχο, σταθήκαμε όλοι ένοχοι. Αν βιώναμε τη σημερινή καταστροφή ως μια πράξη τραγωδίας θα υπήρχε ελπίδα. Αυτό που γεννά την απελπισία σήμερα είναι ότι φαινόμαστε ανάξιοι για μια τραγωδία. 

Ο απολογισμός του μεταπολέμου (σύντομα ίσως να μην έχει πια νόημα να μιλούμε απλά για Μεταπολίτευση: η σημερινή συγκυβέρνηση περιλαμβάνει δυνάμεις εχθρικές της Μεταπολίτευσης που πασχίζουν κι αυτές να σώσουν κάτι που φαίνεται υπέρτερο για την άρχουσα τάξη από τις όποιες μεταπολιτευτικές κατακτήσεις), που γίνεται πλέον χωρίς πυξίδα στην ανοιχτή θάλασσα, πολύ μακριά από κάθε αγκυροβόλι με πεποιθήσεις ατράνταχτες, πρέπει να ολοκληρωθεί με γενναιότητα. Χωρίς παρηγορητικούς μύθους, με μια αριστοκρατική απέχθεια τόσο προς τις ηγεσίες που διαφέντεψαν την πολιτεία, όσο και προς τους ρήτορες που πάντα «αθώοι» και με αυταρέσκεια κενολογούν, αυτόματα σαν μηχανές διδασκαλίας, άλλοι για να σώσουν πολιτικά καταστήματα κι άλλοι για να αποσπάσουν πελατεία από τα χρεωκοπημένα κόμματα. Καμιάν εμπιστοσύνη όμως δεν πρέπει πια να δείξουμε σε αυτούς που είτε ζητούν να μη θίγεται τίποτε είτε περιορίζονται ξανά σε αυταπάτες μεταρρυθμίσεων, καμιάν εμπιστοσύνη προς αυτούς που, πιο πονηροί δημοκόποι, ζητούν να εκμεταλλευτούν την περίσταση του ξεπεσμού για να κερδίσουν κάτι. 

Οι συνθήκες απαιτούν ηρωισμό. Αλλά ηρωισμός χωρίς συναίσθηση του τραγικού δεν μπορεί να υπάρξει. Αν από το πνεύμα της απόγνωσης μεταλάβουμε το πνεύμα της τραγωδίας, αν η δραματική απαισιοδοξία, η βαθύτερη εθνική μας ιδιότητα, γίνει τώρα που το απαιτεί η Ιστορία δράση, αν πέρα από τα νέα της ημέρας που τρέφουν την περιέργειά μας εξωτερικά, σταθούμε στα γεγονότα με στοχασμό, θα έχουμε κάνει ένα αποφασιστικό βήμα. Γνωρίζοντας πως στην Ιστορία μας ζήσαμε πολλές φορές το σκοτάδι, τη δουλεία, τον εξανδραποδισμό, ηθικές και υλικές αιμορραγίες, ας δούμε τη μοίρα μας τραγικά, όχι σαν σύμπτωση αλλά ούτε σαν προκαθορισμό. Η μοίρα μας είναι αυτό που θα κάνουμε. Δεν είναι ο θόρυβος που θα μας ελευθερώσει αλλά η αυθεντικότητα. Η ανάληψη μιας κληρονομιάς και η εύρεση μιας πίστης. Η λύτρωση από την καταδίκη της φύσης μας δεν θα είναι μια παράφορη στιγμή αλλά μια συνειδητή έξαρση. Δεν θα είναι λυρική παρέκβαση ή δραματικός αναβαθμός. Θα είναι ένα ιστορικό βήμα. Μια Απόφαση.

Αναγνωρίζουμε την ενοχή μας σημαίνει γνωρίζουμε την ανάγκη, δηλαδή το ανεξερεύνητο και είμαστε καχύποπτοι προς κάθε μηχανική αιτιοκρατία. Δεν σημαίνει όμως ότι παραδιδόμαστε στην ηθικολογία. Η απάντηση στο αίνιγμα της ζωής είναι προϊόν πείρας, όχι απαγόρευση. Φωτισμός την ώρα του μεγάλου χαλασμού. Τα βάθρα του νεοελληνικού κόσμου τρίζουν. Ας κάνουμε αυτή την πτώση απαρχή του τέταρτου ιστορικού μας κύκλου. Καμιά απελπισμένη αντίδραση αλλά και καμιά ανταρσία, κανένα μασκάρεμα μεταφυσικής σε ιδεολογία (φαινόμενα που γεννά η αναπόδραστη καταδίκη όταν αυτή θεωρείται αναίτια, όταν δεν αναγνωρίζεται η ενοχή) δεν θα μας οδηγήσει στην απελευθέρωση. Καταδικασμένοι αναίτια σημαίνει πως είμαστε ξένοι σε ένα ξένο κόσμο. Αναγνωρίζουμε την ενοχή μας σημαίνει πως δεν αποδεχόμαστε αυτή σαν μοίρα μας οριστική, όπως επιμένουν αυτοί που για να μην παραδεχθούν πως είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε ελεύθεροι, προτιμούν να είμαστε υποζύγια σε μια τυφλή νομοτέλεια, όπου δεν θα έχουμε καν τη χάρη του λάθους. Αλίμονο αν αποδειχτεί σε τούτη την ιστορική ώρα πως σταθήκαμε ανάξιοι της τραγωδίας. Πως είμαστε έρμαια της τύχης που δημιούργησε ένα πυροτέχνημα, το σύμπαν κι ύστερα άλλο ένα: εμάς.

Πρώτη έντυπη δημοσίευση "Νέα Ευθύνη", τχ10, Μάρτιος- Απρίλιος 2012

πηγή: Aντίφωνο

Η Ελλάδα είναι μαγευτική. Οι ακτογραμμές της καθηλώνουν τον επισκέπτη.

Στον παρακάτω ιστότοπο:

http://www.tripinview.com/#/map/

μπορείτε να θαυμάσετε, έξοχες φωτογραφίες και video μέσα από μια καταπληκτική χαρτογραφική παρουσίαση.

120 ώρες video

200.000 φωτογραφίες των Ελληνικών ακτών

Στην περίπτωση που δεν το έχετε ήδη δει μπείτε στον κόπο. Είναι μοναδικό γιατί όλο το οπτικό υλικό συγχρονίζεται με τον χάρτη.

(εκπληκτική πραγματικά δουλειά)

Λίγο πριν την κάλπη των Ευρωεκλογών μοιράζομαι μαζί σας κάποιες σκέψεις μου:

Η Ευρώπη (πάντα κατά την άποψή μου) ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της ως ένα Ευρωπαϊκό πολιτικό σκέλος του ΝΑΤΟ με πιθανό στόχο την εκ δυσμών φραγή στο Σιδηρούν Παραπέτασμα (καθ' υπόδειξη των ΗΠΑ?).

Στη συνέχεια, και μετά τις αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις δημιουργήθηκαν οι συνθήκες μιας βαθύτερης οικονομικής ένωσης που οδήγησε στην υιοθέτηση του κοινού νομίσματος (ευτυχώς, γιατί όλοι βλέπουμε το πώς επιτίθενται τα διάφορα κερδοσκοπικά funds σε οικονομίες του μεγέθους της Βρετανίας).
Βέβαια μπήκε πρώτα η άμαξα και πίσω βάλανε το βόδι (μια και η δημοσιονομική ένωση δεν προϋπήρξε της νομισματικής).
Αυτό αποτελεί ένα μείζον πρόβλημα που όμως φαίνεται πως πια καθίσταται αντιληπτό.

Αυτό που ίσως δεν προέβλεψαν στην Ευρώπη ήταν το εύρος των κοινωνικών παροχών που, κατά πώς δείχνουν τα πράγματα, θα επιβαρύνει σοβαρά τα οικονομικά της ζώνης και θα δημιουργήσει σοβαρές κοινωνικές αναταραχές στο μέλλον. Τούτο συμβαίνει γιατί υπάρχουν οι εξής παράμετροι: 1. Υπογεννητικότητα, 2. Αύξηση μέσου όρου ζωής, 3. Συνεχώς ακριβότερες ιατρικές υπηρεσίες (φάρμακα και πράξεις), 4. Ανασφάλιστη εργασία και 5. Πτώση βιοτικού επιπέδου (οικονομική κρίση, φυγή επενδύσεων σε οικονομίες μικρότερου κόστους κλπ).

Το άλλο που δεν προέβλεψαν, με τη λογική που διακρίνει τους "κουτόφραγκους", ήταν ότι δεν μπόρεσαν να φανταστούν πως "υπερφυείς" και "καταφερτζήδες" νεοέλληνες κυβερνήτες, ενσαρκώνοντας ένα εθνικό ασυνείδητο, θα διασκόρπιζαν τα κεφάλαια βελτίωσης υποδομών, που δωρεάν μας παρασχέθηκαν, με τον τρόπο "και την επιτυχία" που το πραγματοποίησαν στη χώρα μας. Μπορεί μεν να αποκτήσαμε τα περισσότερα κατά κεφαλή Cayenne ή, σημαντικός αριθμός πολιτών, δεύτερο σπίτι, όμως δεν αναπτύχθηκε σύστημα υποστήριξης μονιμότητας αυτού του πλούτου. Δεν φτιάχτηκαν υποδομές. Με άλλα λόγια ήταν, δυστυχώς για μας, πλούτος-σκηνικό..

Στα καθ' ημάς, λοιπόν, που με τόσο εύκολο τρόπο συμψηφίζουμε και επιλύουμε, πέρα από την απουσία υποδομών (μια και τότε που έπρεπε, δεν κατασκευάσθηκαν) υπάρχει μια διάβρωση, τόσο της εργασιακής μας πραγματικότητας (δεν συσχετίζουμε αμοιβή με παραγόμενο έργο, δεν υποκαθιστούμε την επετηρίδα από την αριστεία, δεν θεωρούμε πως το επίπεδο ζωής που μέχρι τώρα είχαμε, σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογούνταν από το παραγόμενο εθνικό προϊόν), όσο και της περί του κέρδους λαϊκής άποψης (δαιμονοποίηση του κέρδους, προβολή της κρατικής μηχανής ή των κρατικών υπηρεσιών ως επιχειρηματικών προτύπων, συνδικαλιστικά δικαιώματα, κεκτημένα κλπ).
Αυτή η αντίληψη αποτρέπει κάθε προσπάθεια εναρμόνισης της οικονομίας μας με τα παγκοσμιοποιημένα πρότυπα.
Πέρα από αυτό, τα κεφάλαια που χορηγήθηκαν δωρεάν από την ΕΕ, με σκοπό την ανάπτυξη υποδομών, κατασπαταλήθηκαν στο όνομα της δημιουργίας και εδραίωσης μιας αμφιβόλου ποιότητας εκλογικής πελατείας (χορηγίες σε ΔΕΚΟ, 179.000 συνταξιούχοι εθνικής αντίστασης, αναπηρικές συντάξεις μαϊμού, συνταξιούχοι στην ηλικία των 50 ετών, επιδοτήσεις αγροτικών συλλόγων αντί για αναδιαρθρώσεις καλλιεργειών, έργα άχρηστα βιτρίνας, πολυέξοδη κρατική μηχανή κλπ). Το αποτέλεσμα ήταν να μην υπάρχει στη χώρα, σοβαρή παιδεία (όλων των βαθμίδων) και τα ΑΕΙ μας να είναι απόντα από τις λίστες αριστείας της παγκόσμιας κατάταξης, να μην είναι έτοιμος (40 χρόνια μετά) ο δρόμος που ενώνει βόρεια και νότια Ελλάδα (πέφτει βράχος στα Τέμπη και για 6 μήνες διακόπτεται η κυκλοφορία), να μην έχουν ηλεκτροκινηθεί τα τρένα, να μην έχει λυθεί το ενεργειακό πρόβλημα της χώρας, να μην έχουν εκμοντερνιστεί τα σημεία εισόδου της χώρας (λιμάνια, αεροδρόμια) κλπ.

Οι πολιτικοί στη χώρα μας, φαίνεται, ύστερα από όλα αυτά, πως προτείνουν εκ νέου μια κρατικιστική (σοβιετικού τύπου) οικονομική διαχείριση χωρίς να αντιλαμβάνονται το ότι η απόσταση με τις άλλες αναπτυσσόμενες (και δεν λέω αναπτυγμένες) οικονομίες μεγαλώνει.

Σήμερα, λοιπόν, η ΕΕ αποτελεί το σημείο αναφοράς μας και χωρίς αυτόν τον μπούσουλα, με την ρηχή πολιτική μας σκέψη, το καλομαθημένο του χαρακτήρα μας και της αναίδειας (αλλά και του ανίδεου) των πολιτικών μας, σε πολύ λίγα χρόνια θα ψάχνουμε τα σύνορά μας.

Ελπίζω, με αυτές τις νύξεις, να φώτισα λίγο το μείζον εθνικό μας πρόβλημα που είναι η συσχέτιση αιτίου - αιτιατού και η κατανόηση, τόσο των διεθνών συντεταγμένων όσο και των ουσιαστικών εθνικών μας αναγκών.

Μου στάλθηκε το παρακάτω κείμενο πάνω στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα αγαθά της. 

Το αναρτώ:

Γιατί λέμε "ΝΑΙ" στην ΕΕ

1. Γιατί έχει μια χαρακτηριστική επιτυχία εδώ και 65 χρόνια (2 γενιές), ως νέος και με ειρηνικό τρόπο διαμορφωμένος θεσμός, που έχει εξασφαλίσει την περιπόθητη ειρήνη στη γηραιά ήπειρο. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο εθελοντικής εσαεί παραχώρησης μέρους της εθνικής κυριαρχίας ώστε ένας αριθμός κρατών να επιλέγουν αντί να κάνουν χωριστά ορισμένα πράγματα να τα κάνουν από κοινού ώστε να τα κάνουν καλύτερα.

2. Γιατί, αν και δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των αυστηρώς νομικών της αρμοδιοτήτων, έχει προσφέρει διαρκή ασφάλεια, οικονομική και πολιτική σταθερότητα, σε όλα τα κράτη-μέλη της, αλλά σε μεγάλο βαθμό και στην ευρύτερη περιοχή. Αυτός ήταν σημαντικός λόγος για τα 13 τελευταία κράτη-μέλη ώστε να επιδιώξουν την ένταξη, όπως και γι’ αρκετά άλλα που παραμένουν υποψήφια, από τη Βαλκανική και όχι μόνον.

3. Γιατί αν δεν υπήρχε η ΕΕ, η πρόσφατη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση θα είχε πολύ πιο επαχθείς συνέπειες, για όλα τα ευρωπαϊκά κράτη κι ακόμη περισσότερο για τα πιο ευάλωτα όπως η Ελλάδα. Είναι γνωστό, ότι δεν έχει υπάρξει ανάλογο «κούρεμα» δημοσίου χρέους όπως έγινε με την Ελλάδα το 2012-’13 και πως στην «πόρτα» του Ευρώ αναμένουν κι άλλοι.

4. Γιατί, έχει φθάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή, όπου η ζωή όλων των ανθρώπων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πορεία της οικονομίας σε όλες τις χώρες της ΕΕ και όπου σήμερα ο μοναχικός επανεγκλεισμός εντός των εθνικών συνόρων δεν θα ήταν ούτε προοδευτικός, ούτε ρεαλιστικός.

5. Γιατί προσφέρει την ελεύθερη ενιαία αγορά από την οποία επωφελούνται οι πάντες, πολλαπλώς. Προκειμένου να αντισταθμίσει τη μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα και το βιομηχανικό «βάθος» πολλών περιοχών της, δίνει γενναιόδωρα, εκτός από την οφειλόμενη αλληλεγγύη και την ευκαιρία μέσω της περιφερειακής πολιτικής στις υπόλοιπες περιοχές να προσαρμοσθούν και να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Έτσι η Ελλάδα π.χ. έλαβε πάνω από €200δις από το 1982 μέχρι σήμερα. Όμως, ενώ οι Κ.Καραμανλής και Κ.Σημίτης πραγματοποίησαν την τυπική ένταξη, στην ΕΟΚ και στο Ευρώ, μόλις 30 χρόνια μετά η Ελλάδα εισήλθε στη φάση της ουσιαστικής ένταξης.

6. Γιατί, αποτελεί τον πλέον προωθημένο παράγοντα σε μια στοιχειώδη πολιτική επίβλεψη της παγκοσμιοποίησης, ως ο μόνος οργανισμός που λαμβάνει αποφάσεις με δημοκρατία και πλειοψηφίες, αντί της ομοφωνίας που είναι ο απαράβατος κανόνας στους διακυβερνητικούς, όπως ο ΟΗΕ και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Η ΕΕ αποτελεί πρότυπο για όλες σχεδόν τις περιοχές του πλανήτη και είναι το μέρος που οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο θα ήθελαν να ζουν.

7. Γιατί, ηγείται της παγκόσμιας προσπάθειας για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, της προστασίας του περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας.Αν οι υπόλοιπες ήπειροι διέθεταν, αυτήν την έστω ημιτελή, θεσμική ενότητα της Ευρώπης (δημοκρατία, κράτος δικαίου, λογοδοσία, αποτελεσματικότητα),αναμφισβήτητα η πρόοδος στους τομείς αυτούς θα ήταν πολύ μεγαλύτερη.

8. Γιατί είναι ο μεγαλύτερος δότης αναπτυξιακής και ανθρωπιστικής βοήθειας από τον αναπτυγμένο κόσμο προς τις αναπτυσσόμενες χώρες, εκπληρώνοντας μια οικουμενική αποστολή κι ένα ανθρωπιστικό καθήκον, αλλά και αποτρέποντας μεγαλύτερα κύματα μεταναστών προς την Ευρώπη και προωθώντας ειρηνικά τα ευρωπαϊκά συμφέροντα στον κόσμο.

9. Γιατί σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου οι πολιτικοί είναι ιδιαίτερα ενδοτικοί στις πελατειακές ολισθήσεις, αφού ο ανταγωνισμός μεταξύ τους δεν επιτρέπει την πολυτέλεια της θέασης του κοινού συμφέροντος, όπως ακριβώς αντιμετωπίζουν την πολιτική οι πολλοί ψηφοφόροι, η ΕΕ είναι πλέον σε θέση να επιβάλλει ισοσκελισμένους κρατικούς προϋπολογισμούς, όρια δανεισμού και χρέους και μια υγιή τραπεζική λειτουργία,καθώς και ορισμένες αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που οι πολιτικοί των κρατών αρνούνται δίκην προσωπικής επιβίωσης επικαλούμενοι ψευδεπίγραφους ή ξεπερασμένους εθνικούς μύθους.

10. Γιατί η Ευρώπη δεν καταργεί τα έθνη, παρά μόνον τις αρνητικές, εγωϊστικές και αιμοβόρες πλευρές τους, τη φιλοσοφική αφετηρία του να νοιάζεται ο καθένας μόνον για τον εαυτό του. Αντιθέτως η ΕΕ αναδεικνύει τον πολιτισμό, προστατεύει τις παραδόσεις, υποστηρίζει ενεργά την πολυγλωσσία, εγγυάται τα δικαιώματα και την ανοχή σε όλους αδιακρίτως φυλής, χρώματος, θρησκείας, προσωπικών επιλογών, κ.λπ, εδράζεται στην «ενότητα δια της διαφορετικότητας».Αποθαρρύνει τους κλειστούς χώρους, τους δήθεν αυτάρκεις μικρόκοσμους, το αίσθημα μοναδικής ανωτερὀτητας, όσους αρνούνται τον διάλογο και τη σύνθεση, που τους επιτρέπουν να είναι απηνείς εξουσιαστές, ως κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας και ως αποκλειστικοί ερμηνευτές της πραγματικότητος.

* * *
Η κρίση οδηγεί, σε εμβάθυνση της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης. Κατ’ ανάγκην, ούτε ως προϊόν οράματος, ούτε ως ιδεολογική επιλογή. Αυτό σημαίνει περισσότερη ελευθερία, ισοτιμία, αλληλεγγύη, ευθύνη. Ο εθνικός αυτισμός, π.χ. «η Ελλάδα πάνω απ’ όλα, ή η Γερμανία πάνω απ’ όλα», υπό τις σημερινές συνθήκες συνιστά πρόταση γενναίας εθνικής αυτοκτονίας στο παγκόσμιο ανελέητο χωνευτήρι. Άρα χρειάζεται ενίσχυση της δημοκρατίας, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,δηλαδή των λαών της Ευρώπης και της κοινωνίας πολιτών, δηλαδή συνέχιση της πορείας δημιουργίας της ΕΕ, τώρα πλέον «από τα κάτω», όχι μέσω των εθνικών Κοινοβουλίων,των κυβερνητικο-πολιτικών ελίτ και των τεχνοκρατών. Ένα ισχυρό πολιτικά κοινοβούλιο θα σημαίνει και μια ισχυρή επιχειρησιακά εκτελεστική εξουσία (Ευρ. Επιτροπή),υποκείμενα αμφότερα στις προδιαγραφές λογοδοσίας και ελέγχου μιας κανονικής δημοκρατίας, μιας δημοκρατίας χωρίς εθνικά βέτο και χωρίς απειλές ως στρατήγημα εξουσίας.

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Φώτης Γεωργελές, ακριβής όπως πάντα, σκιαγραφεί τα τεκταινόμενα:

Στις χώρες της Δύσης η σάτιρα κοροϊδεύει «τα ιερά και τα όσια», κάθε εθνικό στερεότυπο της κοινωνίας. Αυτό είναι η δουλειά της σάτιρας, να υπονομεύει, να θέτει σε αμφισβήτηση, να ανατρέπει. Στην Ελλάδα, η σάτιρα επιτίθεται σε όποιον τολμάει να αμφισβητήσει την κυρίαρχη ιδεολογία. Όταν κανένας Νίκος Δήμου γράφει κάτι που δεν κολλάει με τα εθνικώς σωστά και ελεγμένα παραδεκτά, αντιμετωπίζει ένα προσωπικό bullying που φτάνει μέχρι την ηθική εξόντωση. Το μήνυμα είναι σαφές, όποιος μιλάει τιμωρείται. Η κοινωνία δεν τον υπερασπίζεται, ψιθυρίζει, μα τι θέλει κι αυτός τώρα και προκαλεί. Έπειτα, τα ίδια media που πρωτοστάτησαν στο ηθικό λιντσάρισμα, κάνουν εκπομπές για να συζητήσουν το πρόβλημα της ανόδου του φασισμού.

Δεν επιτρέπεται να ξεφύγεις από την επίσημη ρητορική. Ούτε καν να κάνεις λάθος. Η αστυνομία σκέψης επαγρυπνεί πάντα. Είσαι προδότης, λιγότερο Έλληνας, μάλλον δεν είσαι και χριστιανός. Σίγουρα είσαι όργανο της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, πληρώνεσαι από τον Σόρος.

Η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης θέλει κυβερνήσεις υποτελείς. Οι δυνάμεις κατοχής έκαναν την πατρίδα μας αποικία. Γίναμε πειραματόζωο των ισχυρών με σκοπό να λεηλατήσουν το δημόσιο πλούτο. Και να μειώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις μας. Γιατί μας ζηλεύουν, γιατί αυτό τα ανυπότακτο έθνος δεν υποτάχθηκε ποτέ. Όλα είναι ένα κόλπο, ένα παραμύθι χωρίς δράκο. Όλοι συνωμοτούν εναντίον μας. Πρέπει να αντισταθούμε. Είμαστε κατά της βίας αλλά η οργή του κόσμου είναι δικαιολογημένη. Οι αληθινοί τρομοκράτες είναι στο Υπουργείο Οικονομικών. Αυτός είναι ο κυρίαρχος λόγος στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

Όταν τα πολιτικά κόμματα συζητούν για την αντιμετώπιση του φασισμού, υποκρίνονται. Η μόνη συζήτηση που μπορεί να είναι αληθινή πρέπει να αρχίζει με τη φράση: Εγώ φταίω. Η κοινωνική μηχανική που ασκούν οι πολιτικές δυνάμεις πάνω στην κοινή γνώμη για να διαχειριστούν την κατάρρευση είναι βασισμένη στον ακροδεξιό ανορθολογισμό. Ο εθνολαϊκισμός έχει επικρατήσει θριαμβευτικά σε όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος, από το ένα άκρο ως το άλλο. Συνωμοσίες, προδότες, ξένες δυνάμεις κατοχής, ηρωικοί αγώνες, ο λαός που αντιστέκεται, ο λαός που υπομένει. Οι παράγραφοι των ανακοινώσεων των κομμάτων είναι copy paste, οι υπογραφές αλλάζουν. Ο φασισμός δεν λέει τίποτα παραπάνω από όσα λένε και πολλοί άλλοι. Συν τη βία. Όμως και αυτή έχει γίνει μέρος του πολιτικού παιχνιδιού, αποδεκτή, κοινότοπη, «του λαού η δίκαιη οργή».

Φταίει η λιτότητα, το μνημόνιο, λένε, επαναλαμβάνοντας ταυτολογίες. Βέβαια, αν είμαστε πλούσιοι, υγιείς και όμορφοι θα είχαμε λιγότερα προβλήματα. Στη δυσκολία κρίνονται οι άνθρωποι, οι πολιτικές δυνάμεις, οι κοινωνίες. Οι μεν υιοθετούν τη φασιστική ρητορική προσπαθώντας να αφομοιώσουν το κοινό της. Με αποτέλεσμα να την ενδυναμώνουν και να τη νομιμοποιούν. Το ορίτζιναλ νικάει πάντα τις σοφτ εκδοχές. Να αντισταθούμε σ’ αυτούς που θέλουν τζαμί στην κάθε γειτονιά, γράφει στο προεκλογικό φυλλάδιο ένας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος του υποτιθέμενου δημοκρατικού τόξου. Συζητάμε 30 χρόνια για να χτίσουμε ένα. Οι δε χωρίζουν τους ανθρώπους σε όσους είναι με το μνημόνιο και σε όσους είναι αντίθετοι. Κάνουν κάλεσμα στους «αντιμνημονιακούς» να τους στηρίξουν στο δεύτερο γύρο. Δηλαδή; Σε ψεκασμένους και φασίστες;

Δεν υπάρχουν όμως και κοινωνίες αθώες, ούτε λαοί που «ξεγελάστηκαν». Πρέπει πια να παραδεχτούμε ότι χρόνια παρασιτισμού έχουν οδηγήσει τμήματα της κοινωνίας μας σε έναν γκρίζο χώρο ανομικότητας. Όπου δεν υπάρχουν όρια, δεν ισχύουν νόμοι. Από τα παιδιά των πλουσίων με τους μπράβους και τα περίστροφα μέχρι τα Ζωνιανά, από τους εκατομμυριούχους υπουργούς της μίζας μέχρι τα φακελάκια των επίορκων δημόσιων λειτουργών, από την αυθαίρετη καταπάτηση της δημόσιας περιουσίας μέχρι τη βιομηχανία πλαστών συντάξεων και επιδομάτων αναπηρίας, ολόκληρα τμήματα της κοινωνίας μας βρίσκονται σε μια ενδιάμεση ζώνη ημιπαρανομίας όπου όλα είναι σχετικά. Η λούμπεν Ελλάδα, από τα υψηλότερα έως τα χαμηλότερα κοινωνικά επίπεδα, συναντιέται σε ένα χώρο όπου δεν ισχύουν οι κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού. Η άγρια επιθετικότητα στον ακήρυχτο πόλεμο συμφερόντων, όλοι εναντίον όλων, μετατρέπει τη βία από κοινωνικό ταμπού σε απλό μέσον επικράτησης και διεκδίκησης.

Η Ελλάδα παρουσιάζει χαρακτηριστικά εύφλεκτα που μπορούν να την οδηγήσουν στην καταστροφή. Δεκαετίες πελατειακού κράτους έχουν οδηγήσει σε έναν οικονομικό αναλφαβητισμό που δεν συναντιέται σε άλλες δυτικές χώρες. Τα περισσότερα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε αυτή τη στιγμή ως χώρα, είναι άγνωστες λέξεις για μεγάλη μερίδα των συμπολιτών μας. Μέχρι τώρα οι πελατειακές σχέσεις υποκαθιστούσαν την οικονομική δραστηριότητα. Μαζικές προσλήψεις στο δημόσιο, επιδοματική πολιτική, πρόωρες συντάξεις, άλωση του δημόσιου ταμείου από επιχειρηματικά, συντεχνιακά, συνδικαλιστικά συμφέροντα. Τώρα ξαφνικά πρέπει να μιλήσουμε για παραγωγή σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Η αντίδραση είναι μια άναρθρη κραυγή, «μας κλέψαν τα όνειρά μας». Ο οικονομικός αναλφαβητισμός οδηγεί στον πολιτικό ανορθολογισμό. Δεν μπορεί, κάποιο κόλπο θα έγινε, όλοι συνωμοτούν επιτυχώς εναντίον μας. Ανομικότητα και πολιτικός ανορθολογισμός, η συνταγή της καταστροφής.

Μέσα Ενημέρωσης της δημαγωγίας που χαϊδεύουν τους πελάτες, κόμματα του «πολιτικού κόστους» και των μικροκομματικών χειρισμών που επιλέγουν τη στασιμότητα μπροστά στις δύσκολες αλλαγές. Μας πίεσαν οι ανάλγητοι δανειστές μας, σας πονέσαμε χωρίς να θέλουμε, τώρα τελείωσαν όμως όλα, άρχισε το success story. Εμάς τους ηρωικότερους δεν μας πιέζει κανένας, με ένα νόμο ένα άρθρο θα γυρίσουμε το χρόνο πίσω στο 2009. Άμα μιλάς σαν σε ανήλικους θα εισπράττεις κακομαθημένους. Αν το μίσος και η εκδίκηση ονομάζονται αντισυστημικότητα, τότε οι πιο αντισυστημικοί είναι οι τραμπούκοι. Ο ποινικός και οικονομικός υπόκοσμος βγαίνει φανερά στο πολιτικό παιχνίδι χωρίς διαμεσολάβηση. Τα σκοτεινά υπόγεια βγαίνουν στην επιφάνεια μεταμφιεσμένα σε «αντισυστημικότητα». Ο τυχοδιωκτισμός των άλλων έχει ανοίξει τους δρόμους.

Οικονομικός αναλφαβητισμός, πολιτικός ανορθολογισμός, ανομία. Εύφλεκτα υλικά κοινωνικής παρακμής που οδηγούν τις χώρες στην καταστροφή. Χαμηλής ποιότητας πολιτικό σύστημα, οι τελευταίοι επίγονοι ενός πελατειακού συστήματος που βαθμιαία χρεοκόπησε. Μέσα ενημέρωσης κατ’ εξοχήν παραδείγματα της διαπλεκόμενης πολιτικοοικονομικής φούσκας που κατέρρευσε. Το χειρότερο δεν είναι ότι φτωχύναμε. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν αντιμετωπίζονται οι αιτίες της χρεοκοπίας. Όμως έτσι δεν έχεις καμία πιθανότητα επιβίωσης στο σημερινό κόσμο, ανήκεις στην κατηγορία «αποτυχημένου κράτους» που χάνει και βγαίνει στο περιθώριο. Ο κίνδυνος της εκτροπής προς τον ολοκληρωτισμό και την επακόλουθη καταστροφή θα αντιμετωπιστεί μόνο εάν η υπόλοιπη κοινωνία αποφασίσει να ξαναγίνει «κανονική» χώρα.